کارورزی روانشناسی| تجربه حضور در بیمارستان روانپزشکی

تجربه من از روزهای کارورزی در بیمارستان روانپزشکی

اولین روزی که قرار بود وارد بیمارستان روانپزشکی شوم، کمی اضطراب داشتم. بالاخره قرار بود برای اولین بار از نزدیک با بیمارانی روبه‌رو شوم که تا آن زمان فقط درباره اختلالاتشان در کتاب‌ها خوانده بودم. هنوز هم چهره دانشجوها در اولین روز برایم جالب است. وقتی اولین بیمار را دیدیم، تقریباً همه با تعجب به او نگاه می‌کردیم و با دقت به حرف‌هایش گوش می‌دادیم. انگار آنچه سال‌ها در کتاب‌ها خوانده بودیم، ناگهان روبه‌روی ما جان گرفته بود.

شاید اولین چیزی که هنگام ورود به بسیاری از بخش‌های روانپزشکی توجه آدم را جلب می‌کند، بوی غلیظ سیگار باشد. در بسیاری از این مراکز، بیماران اجازه مصرف سیگار دارند و حتی اتاق مخصوص سیگار نیز وجود دارد. برای بعضی از بیماران، سیگار یکی از معدود دلخوشی‌های روزمره محسوب می‌شود.

چیزی که بیش از همه برای من عجیب بود، ظاهر عادی بسیاری از بیماران بود.چیزی که بیش از همه توجهم را جلب کرد، تفاوت میان تصویری بود که از بیماران در ذهن داشتم و واقعیتی که در بیمارستان می‌دیدم. بسیاری از بیماران از نظر ظاهر، نحوه صحبت کردن و رفتارهای روزمره تفاوت چشمگیری با افراد عادی نداشتند. این تجربه به من یادآوری کرد که اختلالات روانی همیشه به شکلی که در فیلم‌ها یا تصورات عمومی نمایش داده می‌شوند، بروز نمی‌کنند و برای درک مشکلات افراد باید فراتر از ظاهر آن‌ها نگاه کرد.

فضای بیمارستان برای من غم‌انگیز بود. وقتی پای صحبت بیماران می‌نشستی، نه تنها به حال آن‌ها بلکه به حال خانواده‌هایشان هم فکر می‌کردی. تقریباً همه آن‌ها آرزو داشتند هرچه زودتر از بیمارستان مرخص شوند. بسیاری از بیماران احساس می‌کردند در زندان هستند و مدام از رفتن به خانه صحبت می‌کردند.

در بخش‌ها صحنه‌های مختلفی می‌دیدی. بعضی بیماران روی تخت‌های خود خوابیده بودند، برخی در راهروها قدم می‌زدند و بعضی دیگر از دانشجوها سیگار می‌خواستند. گاهی هم خودشان به سراغ ما می‌آمدند و می‌گفتند: «بیا با من مصاحبه کن» یا «بیا با من صحبت کن». به نظر می‌رسید که گفت‌وگو کردن برای بسیاری از آن‌ها اهمیت زیادی دارد.